287 SERİ NO'LU TAHSİLAT GENEL TEBLİĞİ(*)

16/3/1961 tarih ve Tahsilât 285 seri numaralı genel yazıya ektir. Bakanlığa intikal eden hâdiselerden Bir Kısım Vergi Cezaları ile Gecikme Zamlarının Tecil ve Tasfiyesine Dair olan 281 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin tatbikinde ve Vergi Uusl Kanununun geçici 7 ve 376 ncı maddeleri hükmünden istifade eden şahısların ayrıca bu kanun hükmünden de istifade edip etmeyecekleri hususlarında bazı tereddütler olduğu anlaşıldığından keyfiyetin aşağıda açıklandığı şekilde tavzihine lüzum hasıl olmuştur. 1. Bilindiği üzere; Bir Kısım Vergi Cezaları ve Gecikme Zamlarının Tecil ve Tasfiyesine Dair olan 281 sayılı Kanunun dördüncü maddesinde "Bu kanunun birinci maddesinde sözü geçen vergi cezaları ile zam cezaları ve gecikme zamlarından kanunun yürürlüğe girdiği tarihte henüz itiraz süresi dolmamış olanlarla, itiraz temyiz ve dava safhasında bulunanların borçlularından kanunun yürürlük tarihinden itibaren iki ay içerisinde bağlı oldukları vergi dairesine yazı ile müracaat ederek ceza ve zamma ait itiraz ve davalarından vazgeçtiğini bildirenler hakkında üçüncü madde hükümleri uygulanır." denilmektedir. Bahis konusu madde hükmünü borçluların münhasıran muteriz durumda bulundukları ahvalde itiraz ve davalarından vazgeçebilecekleri şeklinde anlamak, kanunun tek taraflı ve mahdut hâdiselere tatbikini icap ettireceğinden bu şekildeki tatbik tarzının kanunun maksadının husulüne mani olacağı şüphesizdir. Bilindiği üzere, bahis konusu edilen 4 üncü madde ile mezkûr kanunun diğer hükümlerine müşabih olarak aynı zamanda doğmuş veya doğması muhtemel olan ihtilâfların da tasfiyesi esası kabul edilerek henüz temyiz veya dava süresi dolmamış olan (Yani idarece de ihtilâf devam ettirilebilecek durumda bulunan) hâdiselerle borçlu aleyhine neticelenmiş bulunan hâdiselerde, borçluya, ihtilâftan vazgeçmek ve kısmen tediyede bulunmak suretiyle vergi cezası, zam cezası veya gecikme zammından olan borcunun bakiyesinden kurtulmak imkânı verilmiştir. Binaenaleyh bu imkânın sadece davacı durumda bulunan borçlulara tanınarak davalı durumda bulunan borçlulara tanınmaması hakkaniyet icaplarına ve kanunun tedvin ve tasfiye maksadına uygun düşmez. Bu itibarla, mezkûr imkânın, muayyen olan müddet içinde müracaat edilmiş olmak şartiyle davacı veya davalı durumda bulunan bütün borçlulara tanınması lâzımdır. 2. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 376 ve muvakkat 7 inci maddeleri hükümlerinden istifade edenlerin aynı zamanda 281 sayılı Kanun hükmünden istifade edip etmiyecekleri meselesine gelince; Bir Kısım Vergi Cezaları ile Gecikme Zamlarının Tecil ve Tasfiyesine Dair olan 281 sayılı Kanunla, kanunun mer'iyet tarihine kadar tahsil edilmiyerek borçlu zimmetinde bulunan vergi cezası ve gecikme zammı gibi âmme alacakları tecil ve tasfiyeye tabi tutulmuştur. Binaenaleyh kanunun mer'iyetinden evvel tahsil edilmiş bulunan bahis konusu âmme alacaklarını mezkûr kanun hükümleri dairesinde tecil veya tasfiyeye tabi tutmaya imkân yoktur. Bu sebeple borçluların rnezkûr kanunun yürürlük tarihinden evvel Vergi Usul Kanununun 376 ve geçici 7 nci maddesi hükümleri dairesinde vergi cezasından olan borçlarının 1/3 veya 2/3 sini ödeyerek bakiyesine indirim uygulandığı takdlrde borçları tasfiye edilmiş olduğundan artık bunların 281 sayılı Kanun hükmünden istifadelerinin mevzuubahis olmaması lâzımdır. Şayet bu şahıslar 281 sayılı Kanunun mer'iyetinden evvel vergi cezasından olan borçlarının 1/3 ve 2/3 ünü Vergi Usul Kanununun 376 ncı maddesi hükümleri dairesinde teminata bağlatıp da mezkûr kanunun mer'iyetinden evvel ödememişlerse teminata bağlanan bu alacak ödenmiş telâkki edilemiyeceğinden bunların 281 sayılı Kanun hükmünden istifade ettirilmeleri mümkündür. Yalnız bu kabil borçluların her iki kanun hükmünden istifadeleri mümkün olmadığından bunların sadece 281 sayılı Kanun hükmünden istifade ettirilmeleri icap eder. Bilgi edinilmesi ve işbu genel yazı hükmünün sür'atle alâkalılara tebliği rica olunur. (*) Güncelliği Kalmamıştır.